Αρχική

Υπάρχουν λέξεις που ηχούν ξεπερασμένες. Η κριτική σκέψη και άσκηση, ο εκδημοκρατισμός της πρόσβασης στην τέχνη, οι ανισότητες και η απελευθέρωση από τους κοινωνικούς καθορισμούς, η χειραφέτηση, η αυτονομία και η αυτοοργάνωση είναι λέξεις που μοιάζουν να έχουν ξεχαστεί. Όταν όμως οι λέξεις ξεχνιούνται, αποσιωπούνται και οι αντίστοιχες πραγματικότητες. Και τότε άλλες πραγματικότητες, κατακερματισμένες και « ουδέτερες » έρχονται να τις αντικαταστήσουν.

Η διάδραση, η συμμετοχή, το βιωματικό στοιχείο, η εμπειρία, όλες αυτές οι λέξεις που, αντίθετα, ακούγονται τόσο συχνά πλέον, δεν έχουν νόημα εάν στόχος τους δεν είναι η αυτοεκτίμηση, ο αυτοπροσδιορισμός και η αυτοδιάθεση. Στόχος πολιτικός λοιπόν, και όχι απλά ψυχαγωγικός.

Στα θεμέλια όσων παρουσιάζονται εδώ βρίσκονται οι ξεχασμένες λέξεις. Για να γίνουν ξανά διεκδικήσεις.

Μεγάλες απο-δράσεις

Το σχολείο του θεατή

Ένα πρόγραμμα παραστάσεων συνοδευμένων
από θεατροπαιδαγωγικά εργαστήρια για μαθητευόμενους «κριτικούς θεατές»
Για τα σχολεία της δευτεροβάθμιας.

Το πρόγραμμα επιχορηγείται από το
υπουργείο Πολιτισμού.

Αναστοχασμός πεδίου

Εγώ και οι άλλοι στη δουλειά.
Βιωματικά εργαστήρια για τη δημιουργία
νέων δυναμικών στον εργασιακό χώρο.
Μέθοδος άνευ διδασκάλου!

Θέατρο-Φόρουμ

Ο θεατρικός ρόλος ως μέσο για τη
συλλογική αναζήτηση διεξόδων.
Πειραματισμοί και εφαρμογές.
Για κάθε είδους ομάδες.